Blog op zondag

Het zou zomaar kunnen dat vertegenwoordigers van de EU binnen afzienbare tijd afreizen naar Damascus. Nee, niet om de opstand tegen Assad een hart onder de riem te steken. Die oppositie is er namelijk niet (meer). Veel meer waarschijnlijk is het dat deze vertegenwoordigers de hand van Assad komen schudden. Hij heeft namelijk de burgeroorlog in Syrië gewonnen en, zo werkt het helaas nu eenmaal, zaken zijn zaken. Na een verschrikkelijk bloedige burgeroorlog komt Assad als winnaar tevoorschijn. Dat is, objectief gezien, een huzarenstukje. De initiële opstand tegen zijn regime heeft hij keihard neergeslagen. Hij heeft geen enkele concessie willen doen aan de roep om meer democratie. Tevens heeft hij in Syrië chaos gecreëerd door streng-Islamistische groeperingen zoals IS hun 'werk' te laten doen in Syrië om zichzelf zodoende als redelijk alternatief te kunnen presenteren. Last but not least heeft hij er zelfs niet voor teruggedeinsd om chemische wapens tegen zijn eigen bevolking ...

Nog voordat goed en wel is gesproken over de toekomst van Syrië is het vredesoverleg al mislukt. Dat ging gemakkelijk. Onenigheid over deelname van strijdende partijen, uitsluiting van de Koerden en een podium voor de delegatie van het Assad-regime in Geneve, als enige deelnemer en voilá, het overleg is al mislukt voordat überhaupt een zinnig woord is gewisseld. Op deze manier zal het nog heel lang duren voordat er enig zicht is op vrede. Een ondraaglijke gedachte waarmee niemand is gediend. Hoe krijgen we het vredesoverleg dan wel van de grond? Wellicht met deze drie ideeën: 1. Deelname van de Koerden aan de vredesbesprekingen; de Koerden vormen een belangrijke strijdende partij in Syrië, met aantoonbare resultaten in de strijd tegen IS. Dat Turkije bezwaar heeft tegen deelname van de Koerden aan de gesprekken is een teken van kortzichtig eigen belang, waar de internationale gemeenschap geen boodschap aan zou moeten hebben.  De onderhandelingstafel in Geneve 2. Het s...

De Britse premier David Cameron heeft vandaag verklaard dat de Syrische president Bashar al-Assad mag aanblijven als hoofd van een overgangsregering. Eerder lieten Turkije en Duitsland zich al in die richting uit. Het taboe op onderhandelen met Assad lijkt daarmee te verdwijnen. Ik vind het een onverstandige en hypocriete beleidswijziging. De toevoeging van ondermeer Cameron dat voor Assad op termijn geen toekomst meer is in Syrië, doet daar niets aan af. Ooit, in 2011 durfden mensen in Syrië de straat op te gaan om te pleiten voor politieke hervormingen. In navolging van andere landen leek ook in dit land de Arabische Lente zijn intrede te doen . Het voorlopig resultaat is bekend. Assad heeft tot nu toe ten koste van letterlijk alles zijn positie weten te behouden. Op een bepaald moment had Assad kunnen weten dat zijn rol was uitgespeeld. Hij zit er echter nog steeds en draagt (met zijn clan) de uiteindelijke verantwoordelijkheid voor alle chaos, oorlog en de komst van Islamitische ...