De Britse premier David Cameron heeft vandaag verklaard dat de Syrische president Bashar al-Assad mag aanblijven als hoofd van een overgangsregering. Eerder lieten Turkije en Duitsland zich al in die richting uit. Het taboe op onderhandelen met Assad lijkt daarmee te verdwijnen. Ik vind het een onverstandige en hypocriete beleidswijziging. De toevoeging van ondermeer Cameron dat voor Assad op termijn geen toekomst meer is in Syrië, doet daar niets aan af.
Ooit, in 2011 durfden mensen in Syrië de straat op te gaan om te pleiten voor politieke hervormingen. In navolging van andere landen leek ook in dit land de Arabische Lente zijn intrede te doen. Het voorlopig resultaat is bekend. Assad heeft tot nu toe ten koste van letterlijk alles zijn positie weten te behouden. Op een bepaald moment had Assad kunnen weten dat zijn rol was uitgespeeld. Hij zit er echter nog steeds en draagt (met zijn clan) de uiteindelijke verantwoordelijkheid voor alle chaos, oorlog en de komst van Islamitische Staat (IS) op het strijdtoneel in Syrië.
Zeker, IS als dood en verderf zaaiende organisatie moet worden bestreden. Echter, het regime van Assad was en is feitelijk óók een instituut wat tot op de dag van vandaag dood en verderf zaait. Het verschil met Islamitische Staat is dat deze organisatie haar wandaden publiekelijk maakt. Verder is er niet heel veel verschil. Het getuigt daarom van de ultieme hypocrisie om samen met Assad ten strijde te trekken tegen IS. Daarbij; wat gebeurt er als IS is verslagen in Syrië? Verwacht men dan echt dat Assad uit zichzelf opstapt? In de afgelopen vier oorlogsjaren heeft hij dat ook niet gedaan, laat staan in een toestand zonder aanwezigheid van IS (en andere milities) in Syrië. Alleen zijn dood betekent het einde van het Assad-regime in Syrië. Dan heb ik nog niet eens de Russen genoemd. Met Poetin als beschermheer zal Assad nog jarenlang zijn schrikbewind kunnen voeren. Als het tegenzit gebeurt dat ook inderdaad.
Zolang Assad op zijn post blijft zal er sprake zijn van een vluchtelingenstroom. Zijn landgenoten weten heel goed wat voor vlees ze in de kuip hebben met dit heerschap. Vladimir Poetin begrijpt dat en doet er alles aan om West-Europa blijvend kopzorgen te bezorgen. Zijn openlijke steun voor het regime van Assad is een bewijs daarvan.
De westelijke mogendheden zullen een spoedcursus schaken moeten gaan volgen. Het lijkt me dat je jezelf (moreel) schaakmat zet als je nu Assad als gesprekspartner erkent in de strijd tegen IS, met machtsbehoud voor Assad als waarschijnlijk resultaat. Op deze manier doe je dus mee aan het spel van Poetin. Het lijkt mij een beter idee om het speeltje van Poetin (het Syrië van Assad) af te pakken en daarmee tegelijkertijd de invloed van Iran te doen afnemen. Wellicht zal dit kortstondig succes voor IS opleveren, maar ik twijfel er niet aan dat IS uiteindelijk zal worden verslagen.
Buigen voor Assad betekent machtsbehoud voor Assad en daarmee een enorme morele nederlaag, een flinke aantasting van de geloofwaardigheid, een aanhoudende vluchtelingenstroom, een blijvend instabiele regio en geen kans op duurzame vrede. Buigen voor Assad lijkt me geen optie.
Ooit, in 2011 durfden mensen in Syrië de straat op te gaan om te pleiten voor politieke hervormingen. In navolging van andere landen leek ook in dit land de Arabische Lente zijn intrede te doen. Het voorlopig resultaat is bekend. Assad heeft tot nu toe ten koste van letterlijk alles zijn positie weten te behouden. Op een bepaald moment had Assad kunnen weten dat zijn rol was uitgespeeld. Hij zit er echter nog steeds en draagt (met zijn clan) de uiteindelijke verantwoordelijkheid voor alle chaos, oorlog en de komst van Islamitische Staat (IS) op het strijdtoneel in Syrië. Zeker, IS als dood en verderf zaaiende organisatie moet worden bestreden. Echter, het regime van Assad was en is feitelijk óók een instituut wat tot op de dag van vandaag dood en verderf zaait. Het verschil met Islamitische Staat is dat deze organisatie haar wandaden publiekelijk maakt. Verder is er niet heel veel verschil. Het getuigt daarom van de ultieme hypocrisie om samen met Assad ten strijde te trekken tegen IS. Daarbij; wat gebeurt er als IS is verslagen in Syrië? Verwacht men dan echt dat Assad uit zichzelf opstapt? In de afgelopen vier oorlogsjaren heeft hij dat ook niet gedaan, laat staan in een toestand zonder aanwezigheid van IS (en andere milities) in Syrië. Alleen zijn dood betekent het einde van het Assad-regime in Syrië. Dan heb ik nog niet eens de Russen genoemd. Met Poetin als beschermheer zal Assad nog jarenlang zijn schrikbewind kunnen voeren. Als het tegenzit gebeurt dat ook inderdaad.
Zolang Assad op zijn post blijft zal er sprake zijn van een vluchtelingenstroom. Zijn landgenoten weten heel goed wat voor vlees ze in de kuip hebben met dit heerschap. Vladimir Poetin begrijpt dat en doet er alles aan om West-Europa blijvend kopzorgen te bezorgen. Zijn openlijke steun voor het regime van Assad is een bewijs daarvan.
De westelijke mogendheden zullen een spoedcursus schaken moeten gaan volgen. Het lijkt me dat je jezelf (moreel) schaakmat zet als je nu Assad als gesprekspartner erkent in de strijd tegen IS, met machtsbehoud voor Assad als waarschijnlijk resultaat. Op deze manier doe je dus mee aan het spel van Poetin. Het lijkt mij een beter idee om het speeltje van Poetin (het Syrië van Assad) af te pakken en daarmee tegelijkertijd de invloed van Iran te doen afnemen. Wellicht zal dit kortstondig succes voor IS opleveren, maar ik twijfel er niet aan dat IS uiteindelijk zal worden verslagen.
Buigen voor Assad betekent machtsbehoud voor Assad en daarmee een enorme morele nederlaag, een flinke aantasting van de geloofwaardigheid, een aanhoudende vluchtelingenstroom, een blijvend instabiele regio en geen kans op duurzame vrede. Buigen voor Assad lijkt me geen optie.
Reacties
Een reactie posten