Blog op zondag

Nazanin Zaghari even herenigd met haar dochter.  Afgelopen week kwam het nieuws naar buiten dat de Europese Unie haar uiterste best blijft doen om de omstreden 'Iran-deal' overeind te houden. De Europese Commissie maakt binnenkort de eerste tranche van 18 miljoen euro over naar de 'mullahs' in Iran. Het totale hulppakket bedraagt 50 miljoen euro. Of de economische hulp enig effect zal sorteren is zeer de vraag, gelet op de sancties die de VS tegen de Islamitische dictatuur in Iran heeft ingesteld. Diverse grote multinationals zien om die reden af van investeringen in Iran. De EU-buitenlandvertegenwoordiger Federica Mogherini verwacht dat de Iraanse burger zal profiteren van het economische hulppakket van 50 miljoen euro, waarvan een deel is bestemd voor terugdringen van milieuvervuiling en drugsverslaving in Iran. De geopolitieke agenda van de EU is onnavolgbaar en gebaseerd op persoonlijke vetes, zo lijkt het wel. Dat men de Iran-deal , waarbij notabene het balli...

Donald Tusk - bron: Wikipedia Afgelopen week waren er stevige geluiden te horen bij de EU-top in Sofia. Donald Tusk, voorzitter van de Europese Raad, viel met zijn uitspraak "Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig" het meest op. Deze uitval naar Donald Trump is niet alleen contraproductief maar straalt ook wanhoop uit. Een snelle blik in de spiegel lijkt verstandiger dan het bashen van een president die met een duidelijke agenda is gekozen. Hij komt op voor het Amerikaanse belang. Het is hoog tijd dat de EU voor het 'Europese' belang opkomen en daarbij een eenduidige lijn trekt. Als het niet wil onderhandelen met 'een wapen tegen het hoofd' zoals met de dreigende handelsoorlog tegen de VS, doe dat dan ook niet met een Turkije-deal. Wat wil de EU nu eigenlijk? Of wat wil het zijn? Een regionale geopolitieke macht? Dan moet er nog wel wat gebeuren. Dankzij een president die een isolationistische agenda voert, groeit het bewustzijn dat de EU op eigen...

Met de luchtaanvallen van de VS, Groot-Brittannië en Frankrijk op een aantal doelen in Syrië gaat de oorlog aldaar alweer een nieuwe fase in. De feitelijke toedracht van de gifgasaanval in Douma is nog niet helemaal duidelijk, om het voorzichtig te zeggen. Tegelijkertijd is het niet de eerste keer dat in Syrië, of wat daar als eenheidsstaat nog van over is, gifgas wordt ingezet tegen de burgerbevolking. Zo bezien snap ik het signaal van de eerdergenoemde grootmachten heel goed en kan ik dat steunen.  Restant van een wetenschappelijk onderzoekscentrum. Zeker, de luchtaanvallen kunnen verstrekkende (geopolitieke) gevolgen hebben. Daarnaast is strikt genomen een soevereine staat aangevallen. Maar nogmaals, we spreken hier over Syrië. Dat is een 'land' met een dictator, die elke vorm van protest en roep om democratisering keihard de kop heeft ingedrukt. In het allereerste begin, toen een brede afspiegeling van de Syrische samenleving de straat opging en later, toen door (in)...

Een uit Iran gesmokkelde foto van protesten tegen het regime .  Het uitblijven van een krachtig protest van de EU aan het adres van het regime in Iran, is een blunder van formaat. Een scherpe veroordeling van het zonder pardon doodschieten van demonstranten was meer op z'n plaats. De EU, met Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid Mogherini voorop, had het voorbeeld van de Verenigde Staten moeten volgen. Niet alleen de president, de vice-president en de minister van Buitenlandse Zaken kwamen met een snelle en krachtige reactie. Ook congresleden van zowel Republikeinen als Democraten kwamen met een veroordeling van het neerslaan van de protesten in Iran , waarbij geen woord Spaans zat. Dat is dus wat anders dan het verzuim van (lidstaten van) de Europese Unie. In plaats van pal te staan voor westerse waarden (waarbij EU-lidstaten wél op de vingers worden getikt) volgde een slappe, defaitistische verklaring van onder andere onze eigen BuZa-minister...

Vandaag liet de tweede man van de Iraanse Revolutionaire Garde weten dat Iran het bereik van zijn raketten zal vergroten als Europa een bedreiging vormt voor zijn land. Generaal Hossein Salami heeft volgens persbureau Reuters gezegd dat het een strategische keuze is geweest om het bereik niet groter te maken dan 2000 kilometer.  Dat laatste geloof ik direct. Als ten tijde van de atoomdeal bekend zou zijn geweest dat Iraanse raketten de dubbele afstand zouden kunnen afleggen, had die Iran-deal andere bepalingen gekend, voorzover een deal al op z'n plaats was geweest. Maar met de grenzeloze naïviteit van sommige westerse leiders weet je het maar nooit. Het feit dat met dit land, wat volop terreur sponsort, überhaupt een deal is gesloten zal nog lang na ons in geschiedenisboeken worden besproken, vrees ik. De aankondiging van president Macron van Frankrijk dat Iran scherp in de gaten zal worden gehouden, geeft al aan dat Macron (en hopelijk meer leiders) er niet gerust op zijn. ...

Het zou zomaar kunnen dat vertegenwoordigers van de EU binnen afzienbare tijd afreizen naar Damascus. Nee, niet om de opstand tegen Assad een hart onder de riem te steken. Die oppositie is er namelijk niet (meer). Veel meer waarschijnlijk is het dat deze vertegenwoordigers de hand van Assad komen schudden. Hij heeft namelijk de burgeroorlog in Syrië gewonnen en, zo werkt het helaas nu eenmaal, zaken zijn zaken. Na een verschrikkelijk bloedige burgeroorlog komt Assad als winnaar tevoorschijn. Dat is, objectief gezien, een huzarenstukje. De initiële opstand tegen zijn regime heeft hij keihard neergeslagen. Hij heeft geen enkele concessie willen doen aan de roep om meer democratie. Tevens heeft hij in Syrië chaos gecreëerd door streng-Islamistische groeperingen zoals IS hun 'werk' te laten doen in Syrië om zichzelf zodoende als redelijk alternatief te kunnen presenteren. Last but not least heeft hij er zelfs niet voor teruggedeinsd om chemische wapens tegen zijn eigen bevolking ...

Nog voordat goed en wel is gesproken over de toekomst van Syrië is het vredesoverleg al mislukt. Dat ging gemakkelijk. Onenigheid over deelname van strijdende partijen, uitsluiting van de Koerden en een podium voor de delegatie van het Assad-regime in Geneve, als enige deelnemer en voilá, het overleg is al mislukt voordat überhaupt een zinnig woord is gewisseld. Op deze manier zal het nog heel lang duren voordat er enig zicht is op vrede. Een ondraaglijke gedachte waarmee niemand is gediend. Hoe krijgen we het vredesoverleg dan wel van de grond? Wellicht met deze drie ideeën: 1. Deelname van de Koerden aan de vredesbesprekingen; de Koerden vormen een belangrijke strijdende partij in Syrië, met aantoonbare resultaten in de strijd tegen IS. Dat Turkije bezwaar heeft tegen deelname van de Koerden aan de gesprekken is een teken van kortzichtig eigen belang, waar de internationale gemeenschap geen boodschap aan zou moeten hebben.  De onderhandelingstafel in Geneve 2. Het s...

"Peace for our time". Premier Neville Chamberlain van Groot-Brittannië sprak deze woorden bij terugkeer in september 1938 nadat het Akkoord van München was getekend. We weten allemaal hoe het afliep met dit akkoord. Nu, 77 jaar later is er sprake van een principe-akkoord tussen de zes wereldmachten (VS, Duitsland, Groot-Brittannië, Frankrijk, Rusland, China) en Iran over het nucleaire programma van dit  land. Dit principe-akkoord roept vragen op. Allereerst rijst de vraag of dit akkoord een duurzaam akkoord betreft, voor de korte en lange termijn. Natuurlijk, sprake van een 'echt' akkoord is er nog niet. Eind juni weten we of dan al of niet de details van het principe-akkoord naar ieders tevredenheid zijn uitgewerkt. Echter, hebben we hier niet te maken met een zelfde soort deal als destijds in Munchen? Namelijk een akkoord met oogkleppen en gericht op het kopen van tijd?  Het lijkt erop. De kans dat het principe-akkoord dezelfde status krijgt als het Akkoor...