Doorgaan naar hoofdcontent

Vinger aan de pols

Met de luchtaanvallen van de VS, Groot-Brittannië en Frankrijk op een aantal doelen in Syrië gaat de oorlog aldaar alweer een nieuwe fase in. De feitelijke toedracht van de gifgasaanval in Douma is nog niet helemaal duidelijk, om het voorzichtig te zeggen. Tegelijkertijd is het niet de eerste keer dat in Syrië, of wat daar als eenheidsstaat nog van over is, gifgas wordt ingezet tegen de burgerbevolking. Zo bezien snap ik het signaal van de eerdergenoemde grootmachten heel goed en kan ik dat steunen. 
Restant van een wetenschappelijk onderzoekscentrum.

Zeker, de luchtaanvallen kunnen verstrekkende (geopolitieke) gevolgen hebben. Daarnaast is strikt genomen een soevereine staat aangevallen. Maar nogmaals, we spreken hier over Syrië. Dat is een 'land' met een dictator, die elke vorm van protest en roep om democratisering keihard de kop heeft ingedrukt. In het allereerste begin, toen een brede afspiegeling van de Syrische samenleving de straat opging en later, toen door (in)direct toedoen van het Assad-regime allerlei fundamentalistische groeperingen, IS niet in de laatste plaats, de opstand tegen Assad kaapten. De gecreëerde chaos leidde tot terugverlangen naar de tijden van rust en orde. Maar het is het Assad-regime zélf die deze chaos en burgeroorlog op haar geweten heeft. Dit illustreert de koele, berekenende en keiharde opstelling van Assad, wat maar één doel heeft: machtsbehoud ten koste van alles, letterlijk álles. 

Met het nalaten van militaire actie in 2013 door de regering-Obama, bij het eerste bekende gebruik van gifgas op de burgerbevolking, is het initiatief in Syrië overgelaten aan Rusland en Iran. Dat was een strategische blunder van de eerste orde. De symboliek van het bestoken van doelen door de regering-Trump, vorig jaar en zoals afgelopen vrijdag, is duidelijk. Het signaal aan de andere belanghebbenden in dit conflict is óók duidelijk. Af en toe is het goed om je 'tanden' te laten zien en je te laten gelden in het geopolitieke 'spelletje'. Daarbij is denk ik bewust het risico genomen dat de feiten rondom de gifgas-tragedie eventueel toch niet helemaal kloppen maar dat het slechts als aanleiding dient om de eigen geopolitieke doelen te dienen. Het is overigens maar goed dat men het heft in eigen handen neemt, want de VN blijkt andermaal een speelbal te zijn. Een onvolledig en ineffectief OPCW-onderzoek naar het beschikbare gifgas is wat dit betreft illustratief. Natúúrlijk is niet het hele gifgas-arsenaal overgedragen aan de VN. Alleen hopeloze naïevelingen geloven dat. 

Verder helpt het wel als sprake is van enige consistentie in het beleid. Het is daarom te hopen dat de VS, Groot-Brittannië en Frankrijk nu op het Syrië-schaakbord blijven spelen, hun invloed blijvend laten gelden en Israël niet aan haar lot overlaat, als uiteindelijk blijkt dat Syrië een vazalstaat blijkt te zijn van Iran. Iedere luchtaanval op het wapenarsenaal van Syrië (of indirect, Iran) is daarbij gerechtigd, wat mij betreft. Houd de vinger aan de pols. 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Cultuur met een kleine of grote 'C'?

Ongeveer anderhalve maand geleden bezocht ik, zoals wel vaker, op een zaterdagmiddag de bibliotheek aan de Schelpendam. Met het plan om even een aantal kranten door te nemen, viel ik daar middenin een akoestisch mini-concert van een artiest wiens naam ik helaas ben vergeten. Er hing een leuke sfeer met dit concert, letterlijk en figuurlijk tussen de boeken. De kleinschaligheid, ook wat betreft actieve toehoorders (ongeveer 8 m/v), was prettig en stoorde mij allerminst bij het doornemen van de kranten. Cultuur met een grote 'C', wat mij betreft, vanwege de passie van de artiest en het enthousiasme van het beperkt aanwezige publiek. Ik was dan ook verbaasd toen ik na afloop vernam dat dergelijke kleinschalige optredens niet meer zouden plaatsvinden. Er was geklaagd over geluidsoverlast; einde oefening... Omdat het merendeel van de bezoekers van de hoofdbibliotheek uit Katwijk aan Zee afkomstig zijn, zullen de bezwaren waarschijnlijk wel uit die hoek afkomstig zijn. Ik neem over

Gemeenteraadsverkiezingen

Landelijke politici tijdens een debat voor de GR-verkiezingen Afgelopen vrijdag vond in Amsterdam het inmiddels beruchte Balie-debat plaats. Een weinig verheffend debat met landelijke lijsttrekkers met veel geschreeuw en weinig concrete oplossingen voor de problemen van de stad Amsterdam. Het heeft weinig toegevoegde waarde om een debat te organiseren met landelijke lijsttrekkers als het gaat om lokale verkiezingen. Bovendien heeft het dan weinig zin om een politicus van vermeend racisme te beschuldigen. Wordt de woningnood daarmee opgelost? In de beperking toont zich de meester. Lokale verkiezingen vragen om een debat met lokale lijsttrekkers die met elkaar in debat gaan over oplossingen voor lokale problemen. Gespreksstof genoeg, lijkt me. Het is tamelijk ongeloofwaardig als politici, op wie men op 21 maart niet kan stemmen, zich gaan bemoeien met gemeenteraadsverkiezingen. Ik snap het wel, maar of de lokale afdelingen van landelijke partijen er blij mee zijn en/of er iets aan

Waak voor Ottomaanse reflexen

Afgelopen week heeft Turkije opnieuw een (voor hen) strategische zet gedaan. De grens met Syrië werd overgestoken om de stad Jarablus te bevrijden van IS. Althans, dat is wat de buitenwacht moet geloven. De werkelijkheid is dat Turkije in de eerste plaats de opmars van de Koerden in Syrië wil stoppen, een corridor met IS-gebied in stand wil houden en de door Turkije gesteunde Syrische rebellengroepen eveneens de Koerden laat bestrijden.  De oorlog in Syrië is hiermee een nieuwe fase ingegaan. Een fase waarin niet de belangrijkste vijand aldaar wordt bestreden zoals IS of een regime in stand wordt gehouden, maar waarin een buurland (grote) delen van het oorlogsgebied zelf in bezit neemt. Mijn inschatting is dat Turkije niet zal rusten voordat alle Koerden die zich in Syrië bevinden, zijn verjaagd. De agenda van Erdogan reikt verder. De Turkse eis voor ontruiming van het gebied ten westen van de rivier de Eufraat is dan ook slechts een begin. Als Turkije op z'n minst het noorden v

Kier Brul jr. overleden

Help Jelte

Een jongen van acht jaar wordt in september 2009 na een woordenwisseling in elkaar getrapt, raakt kort daarna in coma en loopt een hersenbeschadiging op. Het is het verhaal van Jelte Stronkhorst . Een aangrijpend verhaal wat inmiddels de nodige aandacht heeft gehad in de landelijke media. Er zijn therapieën en trainingen die zeker kans op herstel en meer kwaliteit van leven bieden. Deze therapieën zijn echter niet in Nederland voorhanden en hier zit een prijskaartje aan verbonden. Als u direct wilt doneren, klik dan hier . U kunt ook een bedrag overmaken: Rabobank Rekeningnummer 156567059 t.n.v. Stichting Jelte. Doneer voor het herstel van Jelte!