Een dichte deur

In verband met de vervroegde presidentsverkiezingen in Turkije is Erdogan voornemens om ook in Europa campagne te voeren. Dit feit alleen al geeft aan dat hij er kennelijk brood inziet om de Turken die in Europa wonen, voor zich te winnen. Dat is een treurige constatering, omdat hiermee iets gezegd wordt over de erbarmelijke staat van de integratie van Turken in Europa. Tevens is het andermaal aanleiding om de problematiek van dubbele paspoorten te bekijken en maatregelen te nemen. Echter, het is nu vooral van belang om Erdogan buiten de deur te houden.

Kennelijk is Erdogan niet zeker van z'n zaak v.w.b. het stemgedrag van de Turken in Turkije zelf. Daarbij zal hij het positieve sentiment over Turkije van Turken woonachtig in het buitenland maximaal willen uitbuiten. Uiteindelijk zorgden de Turken buiten Turkije voor de winst van Erdogan bij het referendum over de grondwet, voorzover je kunt spreken van een legitiem referendum gelet op de eenzijdige berichtgeving in Turkije.

De toestanden in Rotterdam zoals in maart vorig jaar zouden weleens opnieuw het geval kunnen zijn. Dat kan op zichzelf nog een reden zijn om Erdogan wél welkom te heten want dan wordt in ieder geval bewijs geleverd voor mislukte integratie. Doch het zou een zwaktebod zijn als invloeden van buiten noodzakelijk zijn om het mislukken van de integratie van - in dit geval - de Turken te moeten vaststellen.

Hoewel Nederland (en andere landen in Europa) te weinig doen en/of hebben gedaan om integratie in het algemeen (dus ook van Turken) te bevorderen, zal de toch al gebrekkige integratie niet verbeteren als allerlei lieden uit het buitenland zich hier komen verzekeren van steun van voormalige landgenoten. Het is evident dat Erdogan de in Europa woonachtige Turken beschouwd als 'vooruitgeschoven posten'. Ieder initiatief in die richting moet worden tegengegaan. Een andere noodzakelijke stap is het lanceren van een campagne om de in Nederland woonachtige Turken ervan te overtuigen om hun paspoort in te leveren en, bij kansloze adoratie van Erdogan en het moederland, de optie van vertrek voor te leggen. Kiezen voor een ander land gaat verder dan alleen de wens van persoonlijk gewin in vervulling te laten gaan. De Verenigde Staten van Amerika zou nooit haar huidige status hebben bereikt als iedere immigrant onverminderd vervuld zou zijn geweest van cultuur en taal van het moederland.

Kortom, als Erdogan succesvol 'buiten de deur' kan worden gehouden moeten regeringen in Europa doorpakken met strengere integratieregels. Toestanden zoals de gebrekkige kennis van (in dit geval) de Nederlandse taal van de vierde (!) generatie Turken, moet een halt worden toegeroepen. Een dichte deur voor Erdogan (of andere politici op campagne) vormt de eerste stap.