Blog op zondag

Nog voordat goed en wel is gesproken over de toekomst van Syrië is het vredesoverleg al mislukt. Dat ging gemakkelijk. Onenigheid over deelname van strijdende partijen, uitsluiting van de Koerden en een podium voor de delegatie van het Assad-regime in Geneve, als enige deelnemer en voilá, het overleg is al mislukt voordat überhaupt een zinnig woord is gewisseld. Op deze manier zal het nog heel lang duren voordat er enig zicht is op vrede. Een ondraaglijke gedachte waarmee niemand is gediend. Hoe krijgen we het vredesoverleg dan wel van de grond? Wellicht met deze drie ideeën: 1. Deelname van de Koerden aan de vredesbesprekingen; de Koerden vormen een belangrijke strijdende partij in Syrië, met aantoonbare resultaten in de strijd tegen IS. Dat Turkije bezwaar heeft tegen deelname van de Koerden aan de gesprekken is een teken van kortzichtig eigen belang, waar de internationale gemeenschap geen boodschap aan zou moeten hebben.  De onderhandelingstafel in Geneve 2. Het s...

"Peace for our time". Premier Neville Chamberlain van Groot-Brittannië sprak deze woorden bij terugkeer in september 1938 nadat het Akkoord van München was getekend. We weten allemaal hoe het afliep met dit akkoord. Nu, 77 jaar later is er sprake van een principe-akkoord tussen de zes wereldmachten (VS, Duitsland, Groot-Brittannië, Frankrijk, Rusland, China) en Iran over het nucleaire programma van dit  land. Dit principe-akkoord roept vragen op. Allereerst rijst de vraag of dit akkoord een duurzaam akkoord betreft, voor de korte en lange termijn. Natuurlijk, sprake van een 'echt' akkoord is er nog niet. Eind juni weten we of dan al of niet de details van het principe-akkoord naar ieders tevredenheid zijn uitgewerkt. Echter, hebben we hier niet te maken met een zelfde soort deal als destijds in Munchen? Namelijk een akkoord met oogkleppen en gericht op het kopen van tijd?  Het lijkt erop. De kans dat het principe-akkoord dezelfde status krijgt als het Akkoor...