Doorgaan naar hoofdcontent

'Peace for our time' in het Midden-Oosten?

"Peace for our time". Premier Neville Chamberlain van Groot-Brittannië sprak deze woorden bij terugkeer in september 1938 nadat het Akkoord van München was getekend. We weten allemaal hoe het afliep met dit akkoord.

Nu, 77 jaar later is er sprake van een principe-akkoord tussen de zes wereldmachten (VS, Duitsland, Groot-Brittannië, Frankrijk, Rusland, China) en Iran over het nucleaire programma van dit  land. Dit principe-akkoord roept vragen op. Allereerst rijst de vraag of dit akkoord een duurzaam akkoord betreft, voor de korte en lange termijn. Natuurlijk, sprake van een 'echt' akkoord is er nog niet. Eind juni weten we of dan al of niet de details van het principe-akkoord naar ieders tevredenheid zijn uitgewerkt. Echter, hebben we hier niet te maken met een zelfde soort deal als destijds in Munchen? Namelijk een akkoord met oogkleppen en gericht op het kopen van tijd? 

Het lijkt erop. De kans dat het principe-akkoord dezelfde status krijgt als het Akkoord van
München is tamelijk groot. Immers, er zijn geen afspraken over de financiering van terreur door Iran. Er zijn geen afspraken over erkenning van het bestaansrecht van Israël. Er zijn geen afspraken over de invloed van Iran en daarmee de stabiliteit in het Midden-Oosten. De reactie van andere landen in de regio laat zich raden. Daarbij kan Iran over tien jaar, als de sancties zijn afgebouwd, gewoon haar gang gaan en kan het haar invloed in de regio in de tussentijd nog verder vergroten, nu de financiële middelen en mogelijkheden van Iran toenemen als gevolg van de geleidelijke afbouw van de economische sancties. 

De toenemende invloed van Iran is (al jaren) een gevaarlijke ontwikkeling. Naast de aloude banden met en financiering van Hezbollah worden (opnieuw!) de tunnels van Hamas in de Gazastrook gefinancierd, leidt Iran feitelijk de operatie tegen IS in Irak en Syrië en breiden de Houthi's in Jemen hun gebied uit met steun van Iran. Vooral deze laatstgenoemde ontwikkeling is gevaarlijk. Als de Houthi's (lees: Iran) hun controle over Jemen verder kunnen uitbreiden, krijgt het de mogelijkheid om de Straat van Hormuz (de verbinding tussen de Rode Zee en de Indische Oceaan) af te sluiten, als men dat zou willen. Dat is een directe bedreiging van de wereldeconomie. De wereldhandel heeft dan niets aan een nucleair akkoord waarvan de uitvoering nog ongewis is. 

Het overeenkomen van een deal met een regime dat slechts haar stijl heeft veranderd, maar niet haar ideologie vereist meer realiteitszin dan het principe-akkoord nu laat zien. Zorgt het principe-akkoord voor 'peace for our time' in het Midden-Oosten? Waarschijnlijk niet.  

Reacties

Populaire posts van deze blog

Voorspelling

Aanstaande woensdag worden de gemeenteraadsverkiezingen gehouden. Hoewel op deze blog niet vaak meer over lokale (Katwijkse) onderwerpen wordt geschreven, wordt voor de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen een uitzondering gemaakt. Hoe ziet de zetelverdeling er ná 21 maart uit in de gemeenteraad van Katwijk?
In de gemeente Katwijk zijn 33 raadszetels te verdelen. De deelnemende partijen zijn:
CDA: Als collegepartij de grootste partij in de gemeenteraad met zeven zetels. Het dragen van bestuursverantwoordelijkheid levert electoraal risico op net als tussentijds vertrek van een wethouder. Dat is dit keer (ook) het geval.  ==> Voorspelling: Zes zetels. 
ChristenUnie: Hoewel de ChristenUnie ook deel uitmaakt van het college, pakt het feit dat deze partij onverwacht twee wethouders mocht leveren, gunstig uit. Kans op 'stuivertje wisselen' met het CDA is nu groter dan ooit.  ==> Voorspelling: Zeven zetels. 
SGP: De derde collegepartij moet vooral vrezen voor verdere afkalving van …

Fake-democraat

Afgelopen donderdag beschuldigde minister Ollongren (D66) van Binnenlandse Zaken tijdens het uitspreken van de Ien Dales-lezing de partij Forum voor Democratie van racisme. In reactie hierop besloot fractievoorzitter Thierry Baudet om aangifte te doen tegen de minister.

Ik vind het hoogst onverstandig om als minister een politieke partij, vertegenwoordigd in de Tweede Kamer, te beschuldigen van racisme. Zulk soort beschuldigingen, voorzover ze al hout snijden, moet een minister overlaten aan de politieke arena. De fractie van D66 is mans/vrouws genoeg om stelling te nemen tegen alles wat deze fractie niet zint. Een minister, althans van enig niveau, past dergelijke uitspraken niet.

Gelet op de uitspraken van minister Ollongren is het maar de vraag of zij over het gewenste niveau beschikt. Het staat in ieder geval niet sterk om eerst stevige uitspraken te doen over een partij met een demoniserende lading, om vervolgens, nadat de uitspraak een reactie ontlokt, te beweren dat zij liever…

Failliet

Met de zaak rondom Howick en Lili als sprekend voorbeeld kunnen we het asielbeleid in Nederland failliet verklaren. Na procedure op procedure, leugenachtige verklaringen, vluchtadressen, een onverwachte ontknoping, een plotseling gezonde moeder en een staatssecretaris die moet onderduiken (waarbij bedreiging dus loont), is er inmiddels genoeg aanleiding om het asielbeleid op de schroothoop te gooien.

Deze zaak heeft aangetoond dat het niet humaan is om als asielzoeker eindeloos te procederen en je middelvinger op te steken naar de Nederlandse rechtsstaat. Met het constant rekken van de asielprocedures, het inzetten van kinderen als 'wapen' en met uitstekende hulp daarbij van de 'asielindustrie' en extreem-links worden automatisch schrijnende gevallen gecreëerd. 
Zeker, in vergelijking met de zaak van het heerschap Khalid Abdou Jone van de krakersgroep 'We are here' zou sprake zijn geweest van klasse-justitie. Feit is namelijk dat dit figuur ook een verblijfsver…