Doorgaan naar hoofdcontent

Kerntaken als core business


De overheid, ongeacht welke, heeft in de afgelopen maanden en jaren in diverse rollen het nieuws gehaald. De overheid als projectontwikkelaar, de overheid als hoofdsponsor van voetbalclubs of culturele organisaties, de overheid als regeltjesfabriek. Zomaar wat voorbeelden van een doorgeschoten takenbeleid van een overheid op lokaal, provinciaal of landelijk niveau.  Stuk voor stuk zaken die blijk geven van overregulering, in standhouden van werk, gebrek aan regie, spilzucht, etc. Daarbij laat ik het uitdijende takenpakket van ‘Brussel’ nog buiten beschouwing.

De huidige economische tegenspoed heeft ervoor gezorgd dat die overheid, in een aantal van de net genoemde rollen, behoorlijk is afgeschminkt. Ter illustratie: diverse gemeenten kampen met behoorlijke verliezen op grondexploitaties, of budgettaire uitschieters vanwege andere uitgaven die eigenlijk niet ‘des overheids’ zijn. Het geeft aanleiding om nog eens heel precies te kijken naar de taakopvatting van de overheid. 

Hoe krijg je een terugtredende overheid die minder regels durft te stellen? Een overheid die kan loslaten. Die kan investeren in vergaande samenwerking met maatschappelijke partners. Een overheid die regie kan voeren en die vertrouwen heeft in de samenleving. Daarbij is het natuurlijk belangrijk dat iedereen mee doet. Als iemand echt niet mee kan doen, moet voor een goed vangnet worden gezorgd.  De rol van de vrijwilliger moet worden gewaardeerd en versterkt.

“Help mij het zelf te doen”, zei Maria Montessori ooit. Een goede gedachte.  Het is van groot belang als een terugtredende overheid burgers, maatschappelijke organisaties en bedrijven vertrouwen en vrijheid geeft om hun (kern)taken uit te voeren en creativiteit maximaal kans te geven.  Met een gezamenlijke verantwoordelijkheid kan worden toegewerkt naar een krachtige samenleving, met als uitgangspunt kerntaken als core business. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Voorspelling

Aanstaande woensdag worden de gemeenteraadsverkiezingen gehouden. Hoewel op deze blog niet vaak meer over lokale (Katwijkse) onderwerpen wordt geschreven, wordt voor de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen een uitzondering gemaakt. Hoe ziet de zetelverdeling er ná 21 maart uit in de gemeenteraad van Katwijk?
In de gemeente Katwijk zijn 33 raadszetels te verdelen. De deelnemende partijen zijn:
CDA: Als collegepartij de grootste partij in de gemeenteraad met zeven zetels. Het dragen van bestuursverantwoordelijkheid levert electoraal risico op net als tussentijds vertrek van een wethouder. Dat is dit keer (ook) het geval.  ==> Voorspelling: Zes zetels. 
ChristenUnie: Hoewel de ChristenUnie ook deel uitmaakt van het college, pakt het feit dat deze partij onverwacht twee wethouders mocht leveren, gunstig uit. Kans op 'stuivertje wisselen' met het CDA is nu groter dan ooit.  ==> Voorspelling: Zeven zetels. 
SGP: De derde collegepartij moet vooral vrezen voor verdere afkalving van …

Fake-democraat

Afgelopen donderdag beschuldigde minister Ollongren (D66) van Binnenlandse Zaken tijdens het uitspreken van de Ien Dales-lezing de partij Forum voor Democratie van racisme. In reactie hierop besloot fractievoorzitter Thierry Baudet om aangifte te doen tegen de minister.

Ik vind het hoogst onverstandig om als minister een politieke partij, vertegenwoordigd in de Tweede Kamer, te beschuldigen van racisme. Zulk soort beschuldigingen, voorzover ze al hout snijden, moet een minister overlaten aan de politieke arena. De fractie van D66 is mans/vrouws genoeg om stelling te nemen tegen alles wat deze fractie niet zint. Een minister, althans van enig niveau, past dergelijke uitspraken niet.

Gelet op de uitspraken van minister Ollongren is het maar de vraag of zij over het gewenste niveau beschikt. Het staat in ieder geval niet sterk om eerst stevige uitspraken te doen over een partij met een demoniserende lading, om vervolgens, nadat de uitspraak een reactie ontlokt, te beweren dat zij liever…

Failliet

Met de zaak rondom Howick en Lili als sprekend voorbeeld kunnen we het asielbeleid in Nederland failliet verklaren. Na procedure op procedure, leugenachtige verklaringen, vluchtadressen, een onverwachte ontknoping, een plotseling gezonde moeder en een staatssecretaris die moet onderduiken (waarbij bedreiging dus loont), is er inmiddels genoeg aanleiding om het asielbeleid op de schroothoop te gooien.

Deze zaak heeft aangetoond dat het niet humaan is om als asielzoeker eindeloos te procederen en je middelvinger op te steken naar de Nederlandse rechtsstaat. Met het constant rekken van de asielprocedures, het inzetten van kinderen als 'wapen' en met uitstekende hulp daarbij van de 'asielindustrie' en extreem-links worden automatisch schrijnende gevallen gecreëerd. 
Zeker, in vergelijking met de zaak van het heerschap Khalid Abdou Jone van de krakersgroep 'We are here' zou sprake zijn geweest van klasse-justitie. Feit is namelijk dat dit figuur ook een verblijfsver…