Gisteren stond in De Volkskrant een interview met Fatima Elatik, voormalig raadslid en stadsdeelvoorzitter in Amsterdam en van Marokkaanse afkomst. Sinds '11 september' en de moord op Theo van Gogh vormen, zeker in Amsterdam, de begrippen 'diversiteit', 'de boel bij elkaar houden', 'deradicalisering' en 'integratie' interessante businessmodellen. Kennelijke angst bij het stadsbestuur in Amsterdam voor toenemende radicalisering in deze gemeenschap heeft ertoe geleid dat de gemeentelijke geldkraan wijd openging. Met duurbetaalde adviseurs, budget voor nieuwe moskeeën,'programmamanagers' en 'projectleiders', een 'Meldpunt Moslimdiscriminatie' en zelfbenoemde 'experts deradicalisering' was/is sprake van blinde geldsmijterij.
De pijnlijke waarheid is dat tot nu toe veel gemeenschapsgeld is besteed aan dure vriendjespolitiek van een klef kliekje, met een zekere rol voor mevrouw Elatik. Elkaar het balletje toespelen zonder significante maatschappelijke resultaten. Met een haatimam die optrad als 'deradicaliserings-expert' kunnen we vaststellen dat het verdelen van lucratieve baantjes en handel de voornaamste doelstelling was.
Dus wat doe je als je negatief in de spotlight staat? Juist, je probeert het beeld van je eigen - terecht - bedenkelijke handelwijze te neutraliseren door jezelf als slachtoffer te presenteren. Er is een 'heksenjacht' gaande, 'Hollanders' kunnen wél hun gang gaan en het is een 'Marokkanenjacht'. Ideaal, zo'n slachtofferrol. Jammer dat sprake is van een andere rol, nl. een hoofdrol duurzaam polariseren.
Reacties
Een reactie posten