Doorgaan naar hoofdcontent

'Ik hoop dat jullie mij dapper vinden'

'Ik hoop dat jullie mij dapper vinden'. Aldus de 17-jarige Jan, vrijwilliger voor de Waffen-SS, in een brief aan zijn ouders. Jan is sterk onder de invloed gekomen van het nationaal-socialistische gedachtegoed. Enkele jongens op school hebben zijn hoofd op hol gebracht met als uiteindelijk gevolg dat hij het huis heeft verlaten, zich bij de Waffen-SS heeft gevoegd en naar Duitsland is vertrokken.

De klap moet hard zijn aangekomen bij zijn ouders. Jan heeft zijn plan goed voorbereid en stond voortdurend in contact met zijn nieuwe 'vrienden', de SS. De brief, feitelijk een afscheidsbrief, aan zijn ouders is een uiting van zijn abnormale gemoedstoestand en zijn onvolwassenheid. Hij voelt zich op z'n gemak, ver van huis. Doch in de volgende zin smeekt hij zijn vader om hem spoedig te schrijven. Ook schrijft hij dat zijn toekomst veilig en verzekerd is en dat een mislukking volkomen is uitgesloten. Hij schrijft dat hij alles grondig heeft overwogen maar sluit de brief af met een zin die bewijst dat Jan sterk onder invloed is gekomen van (in dit geval) het Nationaal-Socialisme : 'Ik hoop dat jullie mij dapper vinden, nu ik strijd voor een hoog ideaal'.

Tja, dergelijke brieven zullen in 1944 wel vaker geschreven zijn door jongens als Jan. Ongeveer twintigduizend (!) vrijwilligers uit Nederland dienden tijdens de Tweede Wereldoorlog aan het Oostfront in de Waffen-SS. Een in alle opzichten trieste geschiedenis waarbij degenen die zich aanmeldden daarvan al spoedig spijt kregen. 

Nog triester is het om te moeten vaststellen dat de mogelijkheid bestaat dat dergelijke brieven vandaag de dag nóg worden geschreven. Nee, niet om aan het Oostfront te strijden maar om de Jihad (of andere vormen van radicalisme en extremisme) te dienen, in Syrië of elders. Het spreekt voor zich dat het hoog tijd is om effectief beleid te ontwikkelen ten aanzien van de aanpak van Jihadisme én de omgang met jihadstrijders. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan doch de moeite meer dan waard, gelet op al het leed dat radicalisme en extremisme kan veroorzaken, toen en nu.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Burgemeester van het afgebrande dorp

De burgemeester van Den Haag heeft de twijfelachtige eer om 'burgemeester van het afgebrande dorp' te worden. Bijna was het al gelukt. Afgelopen week, toen het op Oudejaarsavond vreselijk misging in Scheveningen. De immense stapels hout, gecombineerd met een krachtige westenwind die was voorspeld, zorgden voor gevaarlijk 'vliegvuur'. De beelden gingen de hele wereld over. Door een wonder waren er geen doden te betreuren.

Het grote belang van openbare orde en veiligheid werd vrij gemakkelijk ingewisseld om 'de boel rustig te houden'. Het bleek al vrij snel dat dit een nederlagen-strategie was. Oogluikend toestaan van zeer onveilige situaties en het afschuiven van de schuld op de bouwers maakt niet echt een sterke indruk. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, zullen we maar zeggen. Een voor de hand liggende waarborging van de veiligheid met het al dan niet afgeven van een evenementenvergunning bleek een stap te ver. Wanbestuur in optima forma. Feitelijk is e…

Cultuur met een kleine of grote 'C'?

Ongeveer anderhalve maand geleden bezocht ik, zoals wel vaker, op een zaterdagmiddag de bibliotheek aan de Schelpendam. Met het plan om even een aantal kranten door te nemen, viel ik daar middenin een akoestisch mini-concert van een artiest wiens naam ik helaas ben vergeten. Er hing een leuke sfeer met dit concert, letterlijk en figuurlijk tussen de boeken. De kleinschaligheid, ook wat betreft actieve toehoorders (ongeveer 8 m/v), was prettig en stoorde mij allerminst bij het doornemen van de kranten. Cultuur met een grote 'C', wat mij betreft, vanwege de passie van de artiest en het enthousiasme van het beperkt aanwezige publiek. Ik was dan ook verbaasd toen ik na afloop vernam dat dergelijke kleinschalige optredens niet meer zouden plaatsvinden. Er was geklaagd over geluidsoverlast; einde oefening...

Omdat het merendeel van de bezoekers van de hoofdbibliotheek uit Katwijk aan Zee afkomstig zijn, zullen de bezwaren waarschijnlijk wel uit die hoek afkomstig zijn. Ik neem overi…

Wat volgt er op de Arabische Lente?

Na de omwentelingen in Tunesië en Egypte heeft de Arabische Lente vaste grond onder de voeten gekregen. Toezeggingen van de Marokkaanse koning, een nieuwe premier in Jordanië en een geldinjectie van de koning van Saoedi-Arabië zijn voorbeelden van maatregelen die de onrust in die landen enigszins tot bedaren hebben gebracht, zeker in vergelijking met de situatie in andere landen in de Arabische wereld. In Libië, Syrië en Jemen is de situatie immers behoorlijk uit de hand gelopen of dreigt dit te gebeuren. Hopelijk met meer vrijheid voor de bevolking als uitkomst. Mijn nieuwjaarswens voor meer vrijheid in o.a. deze drie landen dreigt gevolg te krijgen en dat is positief.

De tussenstand is nu dat de opstandelingen in Libië, mede dankzij het militair ingrijpen conform VN-resolutie 1973, voorzichtig aan terrein winnen. In Syrië was het afgelopen weekend vooral in het zuiden van dat land onrustig. Omdat het regime de onrust kennelijk niet meer kan ontkennen - ook in Damascus was het onrust…

Bagatelliseren tot kunst verheven

De invloed van de (lokale) politiek is verstrekkend. Vooral als het gaat om bagatelliseren van moslimterreur als uiting van volledig doorgeslagen politieke correctheid. De poging tot doodslag van de 'verwarde' man, die gistermiddag in Den Haag omstanders ernstig verwondde door hen in de keel te snijden, mag geen terreurdaad worden genoemd. Deze pure vorm van straatterreur is onmiddellijk afgedaan als een daad van een verwarde man, die - dat dan weer wel - een bekende was van de politie. 
Welke richtlijnen de politie heeft meegekregen is niet bekend, maar het is wel opmerkelijk dat deze straatterreur, waarbij termen als 'allahu akbar' worden gebezigd en de politie door omstanders van een zekere afkomst worden uitgescholden en zeker van één slachtoffer de keel wordt doorgesneden, niet als terreurdaad mag worden aangemerkt. Terwijl het dat vrijwel zeker wél was, afgaande op de berichten van ooggetuigen. 
Deze ooggetuigen spreken van een man die kalm een vooropgezet plan u…

Stank voor dank

De Turkse inval in Afrin, in Noord-Syrië en wat als Koerdisch gebied kan worden aangeduid, moet scherp worden veroordeeld. De Koerden hebben een belangrijk aandeel gehad in het elimineren van IS. Het mag niet zo zijn dat juist de Koerden nu het onderspit delven in een uiterst cynisch geopolitiek spelletje. Een typisch geval van 'stank voor dank' en dat hebben de Koerden aldaar niet verdiend. De Turkse agressiepolitiek vraagt om een krachtige reactie vanuit 'Brussel', zeker als men nog steeds de ambitie heeft om 'Europese waarden' te exporteren. Voor het zwijgen en de andere kant opkijken zal anders op termijn een zware prijs worden betaald, vrees ik.