zondag 3 mei 2015

'Ik hoop dat jullie mij dapper vinden'

'Ik hoop dat jullie mij dapper vinden'. Aldus de 17-jarige Jan, vrijwilliger voor de Waffen-SS, in een brief aan zijn ouders. Jan is sterk onder de invloed gekomen van het nationaal-socialistische gedachtegoed. Enkele jongens op school hebben zijn hoofd op hol gebracht met als uiteindelijk gevolg dat hij het huis heeft verlaten, zich bij de Waffen-SS heeft gevoegd en naar Duitsland is vertrokken.

De klap moet hard zijn aangekomen bij zijn ouders. Jan heeft zijn plan goed voorbereid en stond voortdurend in contact met zijn nieuwe 'vrienden', de SS. De brief, feitelijk een afscheidsbrief, aan zijn ouders is een uiting van zijn abnormale gemoedstoestand en zijn onvolwassenheid. Hij voelt zich op z'n gemak, ver van huis. Doch in de volgende zin smeekt hij zijn vader om hem spoedig te schrijven. Ook schrijft hij dat zijn toekomst veilig en verzekerd is en dat een mislukking volkomen is uitgesloten. Hij schrijft dat hij alles grondig heeft overwogen maar sluit de brief af met een zin die bewijst dat Jan sterk onder invloed is gekomen van (in dit geval) het Nationaal-Socialisme : 'Ik hoop dat jullie mij dapper vinden, nu ik strijd voor een hoog ideaal'.

Tja, dergelijke brieven zullen in 1944 wel vaker geschreven zijn door jongens als Jan. Ongeveer twintigduizend (!) vrijwilligers uit Nederland dienden tijdens de Tweede Wereldoorlog aan het Oostfront in de Waffen-SS. Een in alle opzichten trieste geschiedenis waarbij degenen die zich aanmeldden daarvan al spoedig spijt kregen. 

Nog triester is het om te moeten vaststellen dat de mogelijkheid bestaat dat dergelijke brieven vandaag de dag nóg worden geschreven. Nee, niet om aan het Oostfront te strijden maar om de Jihad (of andere vormen van radicalisme en extremisme) te dienen, in Syrië of elders. Het spreekt voor zich dat het hoog tijd is om effectief beleid te ontwikkelen ten aanzien van de aanpak van Jihadisme én de omgang met jihadstrijders. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan doch de moeite meer dan waard, gelet op al het leed dat radicalisme en extremisme kan veroorzaken, toen en nu.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten