Doorgaan naar hoofdcontent

Een Nederturkse 'coming out'...

Het mislukken van de coup in Turkije heeft in West-Europa de Turkse gemeenschap in beweging gebracht. Met slogans als 'leve onze president', 'Turkije mijn vaderland', 'democratie voor Turkije' werd door de Turkse gemeenschap in Nederland hulde gebracht aan Turkije. Uiteraard was het aan de Grote Leider in Ankara te danken dat de 'democratie' was hersteld....

Democratie omvat méér dan verkiezingen alleen. Als het alleen om verkiezingen gaat, moeten we Noord-Korea ook een democratie noemen, nog afgezien van de vraag op welke manier die 'verkiezingen' worden georganiseerd. Zelfs als het woord 'democratie' in de naam van het land is verwerkt geeft dat geen garanties. Tot 1990 was er in Europa een (communistische) dictatuur die zichzelf Duitse Democratische Republiek noemde. Je kon van dit land veel zeggen, maar niet dat er sprake was van democratie.

Het begrip democratie vormt in Turkije op dit moment eveneens een lege huls. Zeker nu, na de mislukte couppoging, laat Erdogan niets na om zijn positie te versterken en ongewenste elementen te neutraliseren. Een ontslaggolf in de rechtspraak, het oppakken van duizenden militairen en mogelijke herinvoering van de doodstraf kunnen aan het al bestaande afvinklijstje 'Islamofacistische dictatuur in wording' worden toegevoegd.

Het is dan buitengewoon verbijsterend en ernstig tegelijk om te zien dat dit handelen op goedkeuring kan rekenen van velen van de in Nederland (en andere West-Europese landen) woonachtige Turken.
Het omarmen van de politiek die in Turkije wordt gevoerd, de gebrekkige integratie en de kennelijke afkeer van westerse media zijn stuk voor stuk signalen die niet langer genegeerd mogen worden. Überhaupt niet, want als we het woord 'Turken' vervangen door bijvoorbeeld 'Marokkanen' is sprake van hetzelfde probleem. Met deze 'coming out' is in ieder geval een duidelijk signaal afgegeven en dat stemt tot nadenken. In de eerste plaats moeten de in Nederland woonachtige Turken zichzélf de vraag stellen of men zich in Nederland, Duitsland of een ander (West-)Europees land werkelijk thuis voelt. De hamvraag luidt in ieder geval: Hoe kan de invloed van Turkije op ons land en andere landen in West-Europa via 'hun' burgers worden verminderd?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Cultuur met een kleine of grote 'C'?

Ongeveer anderhalve maand geleden bezocht ik, zoals wel vaker, op een zaterdagmiddag de bibliotheek aan de Schelpendam. Met het plan om even een aantal kranten door te nemen, viel ik daar middenin een akoestisch mini-concert van een artiest wiens naam ik helaas ben vergeten. Er hing een leuke sfeer met dit concert, letterlijk en figuurlijk tussen de boeken. De kleinschaligheid, ook wat betreft actieve toehoorders (ongeveer 8 m/v), was prettig en stoorde mij allerminst bij het doornemen van de kranten. Cultuur met een grote 'C', wat mij betreft, vanwege de passie van de artiest en het enthousiasme van het beperkt aanwezige publiek. Ik was dan ook verbaasd toen ik na afloop vernam dat dergelijke kleinschalige optredens niet meer zouden plaatsvinden. Er was geklaagd over geluidsoverlast; einde oefening...

Omdat het merendeel van de bezoekers van de hoofdbibliotheek uit Katwijk aan Zee afkomstig zijn, zullen de bezwaren waarschijnlijk wel uit die hoek afkomstig zijn. Ik neem overi…

En het orkest speelde verder...

Afgelopen week was het weer raak, helaas. Een moslimterrorist meende een vreedzame Kerstmarkt in Straatsburg te moeten terroriseren door eerst Allahu Akbar te roepen en vervolgens te schieten op onschuldige bezoekers. Intussen zijn er vijf doden te betreuren. Vijf mensen die zich erop verheugden om een Kerstmarkt te bezoeken....

De respons op dit drama was zoals verwacht: een klopjacht op de dader (met het doodschieten van deze moslimfundamentalist als uiteindelijk bevredigend resultaat), bloemen op de plek des onheils, een minuut stilte in het Europees Parlement (Straatsburg is de stad van de plenaire vergaderingen van het Europees Parlement) en dat was het dan. Premier Rutte zei in een reactie: "Belangrijkste verzet dat we tegen dit soort idioten kunnen bieden is gewoon ons leven blijven leiden." 
Ja, dat is iets te makkelijk gezegd. De uitspraak doet een beetje denken aan premier De Geer, die zelfs op de eerste oorlogsdag op 10 mei 1940 nog niet wilde geloven dat het oorl…

De drie best gelezen blogs van 2018

Dit is de top drie van best gelezen blogs van 2018. Een prettige jaarwisseling en een gezond en gelukkig 2019 toegewenst!

Voorspelling










Fake-democraat













Failliet

Failliet

Met de zaak rondom Howick en Lili als sprekend voorbeeld kunnen we het asielbeleid in Nederland failliet verklaren. Na procedure op procedure, leugenachtige verklaringen, vluchtadressen, een onverwachte ontknoping, een plotseling gezonde moeder en een staatssecretaris die moet onderduiken (waarbij bedreiging dus loont), is er inmiddels genoeg aanleiding om het asielbeleid op de schroothoop te gooien.

Deze zaak heeft aangetoond dat het niet humaan is om als asielzoeker eindeloos te procederen en je middelvinger op te steken naar de Nederlandse rechtsstaat. Met het constant rekken van de asielprocedures, het inzetten van kinderen als 'wapen' en met uitstekende hulp daarbij van de 'asielindustrie' en extreem-links worden automatisch schrijnende gevallen gecreëerd. 
Zeker, in vergelijking met de zaak van het heerschap Khalid Abdou Jone van de krakersgroep 'We are here' zou sprake zijn geweest van klasse-justitie. Feit is namelijk dat dit figuur ook een verblijfsver…

Vergeet de Jezidi's niet!

Op 3 augustus 2014 begon een ongekende vervolging en genocide van de Jezidi-bevolking in Noord-Irak. Vanaf die datum waren de Jezidi's één van de bevolkingsgroepen die door de terreurgroep ISIS werden vervolgd en vermoord. Op 30 juli van dat jaar kwamen de Jezidi's in opstand tegen het oprukkende ISIS. Velen van hen kwamen vast te zitten op de berg van Sinjar, waar ook veel mensen stierven door honger, dorst en gebrek aan medicijnen. Het lot van de Jezidi's die in handen zijn gevallen van ISIS is dat zij zich moeten bekeren tot de Islam. Vaak vinden zij de dood en worden vrouwen en kinderen verhandeld als slaaf.

Deze praktijk, vooral slavernij, is nog steeds aan de gang. De schaarse berichtgeving hierover wekt verbazing. Dat geldt ook voor de herdenking, afgelopen donderdag. De herdenking vormde geen nieuws-item, terwijl er wel alle ruimte en uiteraard alle reden was om er wél aandacht aan te besteden. Het lijden van de Jezidi-bevolking kan heel gemakkelijk worden gekoppel…