Aanval op het rechtsgevoel

Komende vrijdag is het vier jaar geleden dat een opa en oma met hun kleinkind werden doodgereden door, in dit geval, een Pool.

Gelet op de toedracht was er alle reden voor een passende straf. Dat viel tegen. De uitspraak van de rechter in deze zaak leidde ertoe dat de vader en schoonzoon van de slachtoffers een stoel in de richting van de rechter wierp. Een uiterst begrijpelijke reactie. Hoeveel onrecht kan een mens verdragen?

Van de nabestaanden wordt opnieuw een bovenmenselijk incasseringsvermogen gevraagd. Nu blijkt dat de dader, met toch al een belachelijk lage straf, feitelijk slechts negen maanden straf heeft uitgezeten. Vanwege de bevalling van zijn vriendin, eind april, is hij vervroegd vrijgelaten.

De Raad voor strafrechtstoepassing oordeelde dat in dit geval het belang van de dader zwaarder woog dan het belang van de nabestaanden. Tja, met zo'n oordeel kun je 95% van de gedetineerden vrijlaten. Het is het lot van een veroordeelde dat hij of zij niet in de gelegenheid is om bijzondere momenten van familieleden mee te maken. Er wordt niet voor niets een straf opgelegd. Dat in dit geval iemand, met drie doden op zijn geweten, in de gelegenheid wordt gesteld om na een ultrakorte straf een bevalling bij te wonen, vormt een rechtstreekse aanval op het rechtsgevoel van de nabestaanden in de eerste plaats. Het is zaak dat de politiek hier ingrijpt, de bevoegdheden van deze Raad inperkt en dergelijke schrijnende gevallen in het vervolg kan voorkomen. Indien de Pool in kwestie weer de fout in gaat waarbij slachtoffers te betreuren zijn, dan mogen de leden van deze zogenaamde Raad voor strafrechtstoepassing zichzelf met recht schuldig voelen. Hopelijk met gevolgen voor hun carrière maar daar kopen de nabestaanden helemaal niets voor.