In de zaterdag-edities van NRC en de Volkskrant staat een oproep van honderd vrouwen uit de 'progressieve' hoek die een oproep doen aan adverteerders om niet langer mee te betalen aan wat zij vrouwenvernedering noemen. Heerlijk hypocriet! De paginagrote oproep is bekostigd door de kranten zelf, niet door de ondertekenaars.
In plaats van het doen van een moreel beroep op (bezoekers van) een nieuwsmedium wordt hier direct doorgeschakeld naar de volgende versnelling: Het nieuwsmedium moet kapot. Het criminaliseren van GeenStijl en het onder druk zetten van adverteerders om hun advertenties terug te trekken is kennelijk een nieuwe manier om nieuwsmedia monddood te maken. Hoewel niet iedere reactie op 'Dumpertreeten' even smaakvol en fatsoenlijk is, gaat deze gesubsidieerde actie echt te ver.
Zeker, er is ooit door GeenStijl een oproep gedaan om geen NRC Handelsblad meer te kopen. Dat was echter een oproep op de website, welke niet door iedere Nederlander wordt bezocht. Tevens was er geen sprake van een paginagrote oproep in een of meerdere kranten.
Verder, als het gaat om 'vrouwenvernedering' ken ik er nog wel een paar. De nachtprogrammering op commerciële zenders, vrouwenonderdrukking in NL met een achterlijk verschijnsel als eerwraak, het hoofddoekje als symbool van onderdrukking, 'Keulen', een treitervlogger die een vrouwelijk raadslid lastigvalt, de rechten van vrouwen in Saoedi-Arabië (en binnenkort in Turkije), vrouwen die door bepaalde minderheden steevast, in combinatie met een enge ziekte, 'hoer' worden genoemd, etc. etc. Daar hoor ik het 'deug-gezelschap' niet over. Dat maakt deze actie nogal selectief en hypocriet.
Daarnaast, en dat is niet minder erg, nemen impliciet twee nieuwsmedia een ander nieuwsmedium de (existentiële) maat. Richt je op je eigen corebusiness en probeer eens zo goed mogelijk nieuws te brengen en maak je (linkse) activisme ondergeschikt aan de feiten, is mijn advies aan NRC en de Volkskrant. Het is nu al een hele opgave om te berichten over ongemakkelijke waarheden zoals bijvoorbeeld criminaliteitscijfers onder asielzoekers. Wat betreft de berichtgeving over ongemakkelijke nieuwsfeiten kunnen deze kranten nog veel leren van GeenStijl.
Het onder druk zetten van adverteerders om niet langer advertenties te zetten op GeenStijl is allereerst kinderachtig, een regelrechte aanval op de vrije nieuwsgaring en werkt censuur-bevorderend. Immers, indien meerdere adverteerders onder de politiek-correcte druk zwichten, heeft dat boycot direct impact en niet alleen op GeenStijl, in dit geval. Wanneer artikelen als te confronterend of als irritant worden ervaren, is het ieders persoonlijke afweging om de website verder links te laten liggen. Net als dat een afstandsbediening een handig hulpmiddel is bij het bepalen wat je wel of niet wilt zien op TV.
Wat blijft er over van de vrije nieuwsgaring als bepaalde media actief meewerken (door een pagina beschikbaar te stellen) met het op georganiseerde wijze andere nieuwsmedia de maat nemen? Welk medium is het volgende slachtoffer? Niemand wordt verplicht om GeenStijl leuk te vinden. Nu krijgen adverteerders wel de valse morele verplichting opgelegd om GeenStijl niet leuk te vinden. Stijlloos!
In plaats van het doen van een moreel beroep op (bezoekers van) een nieuwsmedium wordt hier direct doorgeschakeld naar de volgende versnelling: Het nieuwsmedium moet kapot. Het criminaliseren van GeenStijl en het onder druk zetten van adverteerders om hun advertenties terug te trekken is kennelijk een nieuwe manier om nieuwsmedia monddood te maken. Hoewel niet iedere reactie op 'Dumpertreeten' even smaakvol en fatsoenlijk is, gaat deze gesubsidieerde actie echt te ver.Zeker, er is ooit door GeenStijl een oproep gedaan om geen NRC Handelsblad meer te kopen. Dat was echter een oproep op de website, welke niet door iedere Nederlander wordt bezocht. Tevens was er geen sprake van een paginagrote oproep in een of meerdere kranten.
Verder, als het gaat om 'vrouwenvernedering' ken ik er nog wel een paar. De nachtprogrammering op commerciële zenders, vrouwenonderdrukking in NL met een achterlijk verschijnsel als eerwraak, het hoofddoekje als symbool van onderdrukking, 'Keulen', een treitervlogger die een vrouwelijk raadslid lastigvalt, de rechten van vrouwen in Saoedi-Arabië (en binnenkort in Turkije), vrouwen die door bepaalde minderheden steevast, in combinatie met een enge ziekte, 'hoer' worden genoemd, etc. etc. Daar hoor ik het 'deug-gezelschap' niet over. Dat maakt deze actie nogal selectief en hypocriet.
Daarnaast, en dat is niet minder erg, nemen impliciet twee nieuwsmedia een ander nieuwsmedium de (existentiële) maat. Richt je op je eigen corebusiness en probeer eens zo goed mogelijk nieuws te brengen en maak je (linkse) activisme ondergeschikt aan de feiten, is mijn advies aan NRC en de Volkskrant. Het is nu al een hele opgave om te berichten over ongemakkelijke waarheden zoals bijvoorbeeld criminaliteitscijfers onder asielzoekers. Wat betreft de berichtgeving over ongemakkelijke nieuwsfeiten kunnen deze kranten nog veel leren van GeenStijl.
Het onder druk zetten van adverteerders om niet langer advertenties te zetten op GeenStijl is allereerst kinderachtig, een regelrechte aanval op de vrije nieuwsgaring en werkt censuur-bevorderend. Immers, indien meerdere adverteerders onder de politiek-correcte druk zwichten, heeft dat boycot direct impact en niet alleen op GeenStijl, in dit geval. Wanneer artikelen als te confronterend of als irritant worden ervaren, is het ieders persoonlijke afweging om de website verder links te laten liggen. Net als dat een afstandsbediening een handig hulpmiddel is bij het bepalen wat je wel of niet wilt zien op TV.
Wat blijft er over van de vrije nieuwsgaring als bepaalde media actief meewerken (door een pagina beschikbaar te stellen) met het op georganiseerde wijze andere nieuwsmedia de maat nemen? Welk medium is het volgende slachtoffer? Niemand wordt verplicht om GeenStijl leuk te vinden. Nu krijgen adverteerders wel de valse morele verplichting opgelegd om GeenStijl niet leuk te vinden. Stijlloos!
Reacties
Een reactie posten